También Francia, maifren. También nos queda Francia. O aterrizar en Alemania portando una cesta de pepinos al grito de "¡apartaos, questoy mu loco!".
Cuando leí el título, pensé que ibas a hablar de la Generalitat.
"Ante la confusión el pueblo se había desordenado de forma natural. Un caos ordenado, una revolución silenciosa y en paz". Un saludo a las utopías. Necesarias. Claro.
Qué?; seican andamos de vagancia e como non sabemos que escribir, remasterizamos?. Eso non se vale!. Hai que arrolar os miolos para que saquen savia fresca. Que ti vales moito, nena!
Boeno, Chousa... Non meu rei non... Vagancia?? Vagancia??? Anda que... Eu xa non me lembro cómo se fai iso de folgar... Case sempre sei qué escribir, que non se me secan os miolos polo de agora, pero non acabo de ter tempo para deixar fluir a mente libre e acadar a molladura idónea.. tixasabes.. Graciñas Chousa por esa frescura tan agradable.
Zeltia¿cómo vai ese rinconciño axardinado?... Un bico miña rula.
o recanto xardín, xa está feito! deixei un encargo de que mo reguen, pero veremos se cando volva queda algunha pranta viva! En todo caso disfruteino mentres fun mercar as prantas, mentres decidín como plantalas; mentres cavei, mentres plantei, mentres reguei... e despois o mirei sentada na escaleira, diante da porta. Ata tiven algo de pena de xa non fumar!
:-)
víñache dicir "happy sunday" para tí e para toda a tua happy family
Xa vin no coment que me deixaches que andas atareadísima, [traballadora, madre e esposa amante] moitísimas cousas! así que non tes tempo para deixar fluir esa portentosa imaxinación no teu blog... bueno, por aquí andaremos, á espera...
[cando viña de Portugal entrei en Galicia pola Raia e lembreime moito de tí. Tampouco sei moi ben polo que, porque non me fago moito idea de onde vives, pero o feito foi ese]
Preciosas flores
ResponderSuprimirbueno, oye, si hay regalito promocional todo cuela!! :P se antoja actualísimo el relato del puente, sí, bien traído.
ResponderSuprimirTambién Francia, maifren. También nos queda Francia. O aterrizar en Alemania portando una cesta de pepinos al grito de "¡apartaos, questoy mu loco!".
ResponderSuprimirCuando leí el título, pensé que ibas a hablar de la Generalitat.
"Ante la confusión el pueblo se había desordenado de forma natural. Un caos ordenado, una revolución silenciosa y en paz". Un saludo a las utopías. Necesarias. Claro.
Un buen pepinazo... jajaja
ResponderSuprimirY Claro.
Qué?; seican andamos de vagancia e como non sabemos que escribir, remasterizamos?. Eso non se vale!. Hai que arrolar os miolos para que saquen savia fresca. Que ti vales moito, nena!
ResponderSuprimirBicos novos, fresquiños de agora mesmo.
Hoxe é tardísimo para comentar algo con sentido:
ResponderSuprimirdeixoche un bico
Boeno, Chousa... Non meu rei non... Vagancia?? Vagancia??? Anda que... Eu xa non me lembro cómo se fai iso de folgar...
ResponderSuprimirCase sempre sei qué escribir, que non se me secan os miolos polo de agora, pero non acabo de ter tempo para deixar fluir a mente libre e acadar a molladura idónea.. tixasabes..
Graciñas Chousa por esa frescura tan agradable.
Zeltia¿cómo vai ese rinconciño axardinado?... Un bico miña rula.
Muy acertado presente
ResponderSuprimirlindo post
ResponderSuprimiro recanto xardín, xa está feito! deixei un encargo de que mo reguen, pero veremos se cando volva queda algunha pranta viva!
ResponderSuprimirEn todo caso disfruteino mentres fun mercar as prantas, mentres decidín como plantalas; mentres cavei, mentres plantei, mentres reguei... e despois o mirei sentada na escaleira, diante da porta. Ata tiven algo de pena de xa non fumar!
:-)
víñache dicir "happy sunday"
para tí e para toda a tua happy family
:-)
ResponderSuprimirQué flipe de flores.
ResponderSuprimirMe gustaría saber tu opinión sobre el 15M directamente, no en reposición. Pero bueno, las circunstancias mandan...
A ver si este coment llega ( se me pierden algunos comentarios que te dejo ggrrr ¿¿??)
Pasaba a saludarte!
ResponderSuprimiry a invitarte a que
veas mi nuevo texto..
te dejo un abrazo!
Bajo la sombra de un buen árbol...
ResponderSuprimirXa vin no coment que me deixaches que andas atareadísima, [traballadora, madre e esposa amante] moitísimas cousas!
ResponderSuprimirasí que non tes tempo para deixar fluir esa portentosa imaxinación no teu blog...
bueno, por aquí andaremos, á espera...
[cando viña de Portugal entrei en Galicia pola Raia e lembreime moito de tí. Tampouco sei moi ben polo que, porque non me fago moito idea de onde vives, pero o feito foi ese]