Mostrando entradas con la etiqueta meme. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta meme. Mostrar todas las entradas

jueves, 9 de septiembre de 2010

MEME: de kaplan pasando por Zeltia

As preguntas:
relaciones y contactos
-Canto tempo levas como blogger? 
-Como te enteraches da existencia dos blogues?
-Nomea cinco blogues que sigas diariamente ou con moita frecuencia  
-És lector anónimo dalgún blogue?
-Algúns autores que che acorden especial simpatía.
-Con qué cinco bloggers irías de esmorga?  
-Con qué blogueiro/a pasarías unha noite de loucura sexual?
-Namoraches algunha vez dalgún blogueiro ou blogueira?
-Estás satisfeito co teu blogue?
-Escolle entre 3 e 5 bloggers para que resposten estas preguntas nas súas bitácoras.


Cuando supe el significado de MEME, hace ya tiempo, no pude remediar acordarme de la otra palabra: MEMEZ. 
Y perdón, que nadie se ofenda, pero es que hay memes muy chorras, y están reñidos además con la libertad de expresar o callar que impera en los blogs. Los memes pueden fastidiar el misterio de un bloguero, aunque también aumentar la afluencia de visitantes curiosos. Los blogueros tenemos esos dos puntos, casi todos, el punto exhibicionista y el punto curioso.


Este meme nació de la conmemoración, al parecer, de los 1001 posts de Kaplan.
Zeltia lleva 481 y yo llevo 317 publicados.
No celebro cumpleaños de blog ni tampoco me fijo demasiado en el número de entradas (he tenido que mirar cuántas llevaba).


Cambié un par de veces de look, pero nunca cerré ni me mudé. Descansé, eso sí,  aunque nunca del todo. Cuando me dedico a algo que me gusta necesito desintoxicarme de vez en cuando, porque tiendo a dejarme absorber demasiado.


Bueno, vamos al grano:


-Canto tempo levas como blogger? 


Miña primeira entrada é de febreiro do 2007, así que levo xa 3 anos e 6 meses.


-Como te enteraches da existencia dos blogues?


Pola miña sobriña, que me falou deles máis en profundidade. Xa antes tiña escoitado das páxinas persoales e tal, pero non pensei en abrir un blogue ata que ela mo suxeriu, sabendo a miña afición por debuxar, escreber, a fotografía,  e algunha que outra arroutada de creatividade que me acontece de cando en vez...
Pasado un tempo e estando de baixa déuseme por entreterme co tema este. Non pensei que me fora a gustar tanto...


-Nomea cinco blogues que sigas diariamente ou con moita frecuencia  


Non podo deixar de visitar a Chousa, Zeltia, Raúl, Neli, Prometeo, e últimamente xa visito máis a Susana Moo que o meu propio blogue... jajaja, que nos ten erotomonizados a tod@s.
E foron 6 ¿non?. Boeno, cinco nomeei. Teño a lista de blogs cortiña aí, a esquerda. Son poucos e moi escollidos, non teño tempo de moito máis nin tampouco me interesa ter unha lista moi longa, a verdade...


-És lector anónimo dalgún blogue?


Esporádicamente me perdo por aí e leo daquí e dacolá, ou vexo fotos, que me gusta moito. Son coma unha nena.. que se alimenta cos ollos, así que primeiro vexo as imaxes, as fotos, os debuxos, e logo, ás veces, pérdome nas letras tamén..., pero así asidua a un blogue de forma anónima... non. Cando me fago asidua non me podo reprimir e comento ou me fago notar. Nos 3 anos longos que levo como blogueira gañei confianza e perdín vergonza...


-Algúns autores que che acorden especial simpatía.


Esta é a mesma pregunta que antes. A lista está aí, a esquerda. Son amigos que contan coa miña simpatía e especial agarimo. Teño moi bo feeling con Chousa, Zeltia, Raúl, Prometeo, Susana Moo...  Nuevo Icaro, que aparace e desaparece. Gústame moito Mararía, que tamén é como o Guadiana... jaja


Co Druida teño algo máis que especial simpatía..... Os que me coñecen xa o saben. Pero este xa non está nesto dos blogues, baixouse e non ten moitas gañas de voltar, aínda que mantén aí o seu bosque colgado, coa vexetación medrando salvaxe... jaja


-Con qué cinco bloggers irías de esmorga?  


A nosa relación está ben así. Gústame ter o mundo virtual e "o outro" separados. Son tímida. Ademais, como Zeltia, eu prefiro outras diversións. O bullicio e os excesos non me satisfacen en demasía...
Eso si, gústanme as festas que montamos últimamente no blogue de Susana.. jajaja


-Con qué blogueiro/a pasarías unha noite de loucura sexual?


 A mirada do Druida é especial...
E quén de mirar as estrelas aínda que
reine o Sol...
Pasei, repetín e volverei a facelo sempre que poida... jajaja. Pero ten trampa a cousa, porque xa nos coñecíamos antes de ser blogueiros, eso sí, o primeiro encontro foi virtual. 
Unha semana despois xa nos escribiramos de todo en moitos emails e quedamos para vernos e marchar por aí a fin de semana. A mesma noite da cita foi unha loucura auténtica que saiu moi , pero que moi ben....


Dudo moito, e él tamén, que doutro xeito nos tiveramos coñecido, quero dicir, dunha forma tradicional, nunha discoteca, por exemplo, non creo que nos chamáramos a atención a verdade.


Por suposto, falo do Druida.


Non a pasaría con ninguén máis, pero teño que recoñecer que fantaseo coa forma que terá Susana de documentarse para o seu blogue... jajajaja


-Namoraches algunha vez dalgún blogueiro ou blogueira?


Non. Pero sí namorei dalgún texto ou algún post, no sentido de sentirme seducida, de chamarme moito a atención... de gustarme moito. 
Estou moi namorada do Druida. Non sei qué me deu... pero funcionoulle ben... jaja


-Estás satisfeito co teu blogue?


Bastante. Serve para o que eu quero, fago con él o que me peta. Se teño gañas escrebo, ou poño música, ou publico unha foto ou un debuxo. Podo poñerme creativa co deseño do mesmo, podo repasar as miñas cousas para coñecerme un pouco máis. Aprendín a quererme moito e a sentirme moi libre e a gusto nesta miña casa virtual. E podo medrar, experimentar, chorar, desafogarme.... E ata facer amigos!!!  Cousa que me satisface moito moito. Síntome libre e especial sen ser un becho raro, ou non demasiado raro... jajaja, porque hai quen me segue, me lee, quen simpatiza e sintoniza comigo. Mola moito.


-Escolle entre 3 e 5 bloggers para que resposten estas preguntas nas súas bitácoras.


Misión inútil. Chousa, Zeltia e Susana xa están collidos. Os demáis non van querer, non fan memes, ou están "desconectados".


Se alguén dos que me visita quere facelo, que o faga e que avise. Faríame ilusión que alguén se apuntase pola miña banda...


Sinto fallar neste último punto do MEME, pero éche o que hai...


En la red, los blogueros somos insectos voladores, como todos...
 pero también arañas, esperando a ver quien cae..... 


 Y, si me permitís, os voy a mandar a una de mis entradas antiguas, que viene al cuento de lo que estamos hablando, de internet y de sus gentes. Además no me quedo bien si no meto algo de imagen y música:

jueves, 2 de octubre de 2008

Mi último día

La suerte está echada. No me queda mucho, pero no importa, porque he cerrado el trato: poder ver crecer a mi niño, y la facultad de ayudarlo en aquellos momentos más delicados de su vida. No ha salido caro. Mi vida, mi alma, todo mi ser a cambio. No es habitual que Dios haga tratos con los mortales, pero las cosas no van bien. El mundo se ha vuelto loco. Todos quieren pactar con el diablo, al fin sus almas ya están malditas. Pero yo pensé: ¿por qué no? Tal y como van las cosas un alma es un alma. Y Él accedió. No sé para qué las quieren, eso es secreto de sumario, pero tanto Él como el angel oscuro se afanan en conseguir las máximas almas posibles, como en una guerra fría. ¿Cuál es el bando bueno? ¿Cómo sabré a quién vendo mi alma? ¿Cómo sabré que cumplirá su trato? ¿Valdrá para algo este papiro viejo escrito con la tinta roja de mi sangre? Él no firma. Sólo tengo su palabra. Palabra de Dios. ¿Qué pasará cuando todas las almas ya estén repartidas?. ¿Cuánto sobrevivirá mi hijo?. Quizá sería mejor que no sobreviviese. Quizá tenga que decidir sobre la vida y la muerte de mi hijo para evitarle sufrimiento. ¿Podré hacerlo?. Puede que me haya precipitado y al fin Él haya hecho un buen trato, zafándose de su poder, y no yo.

De todas formas la suerte está echada. Moriré mañana, así que este es mi último día.
No se lo diré a nadie, o sí, a cualquier desconocido o desconocida, si mi secreto me pesa demasiado. Le contaré todo. Sobre todo que si me voy no es porque yo quiera, es porque me echan, pues yo deseo vivir, pero que estaré siempre con los que me quieren, sí, se lo contaré para que luego ellos lo sepan. ¿Cómo voy a escoger la canción de mi último día? Escucharé muchas canciones, pero como cualquier día, como si me quedase toda una vida para escuchar toda esa música que me hizo sentir, vivir y emocionarme. No podría escuchar una canción que me gusta pensando que es la última vez que lo haré... ¿Y quién asegura que en el más allá no podré escuchar buena música?

Me quedará algún asunto pendiente, como clasificar y archivar todo ese maremágnum de imágenes en el disco duro. Esas fotos que esperaba poder ver de nuevo y que no voy a tener tiempo de encontrar. Espero que alguien se tome el trabajo de mirarlas otra vez, con la misma curiosidad que yo, intentando descubrir un mundo invisible a nuestros ojos pero no al objetivo de la cámara. Ahí está, petrificado en un montón de luminosos píxeles, como un fósil etéreo. Ojalá alguien quiera buscar esa magia que se esconde como una aguja en un pajar.
Y en un día no puedo leer un libro entero. Leeré algún verso. Neruda, García Lorca, Adriana Simona. Leeré los poemas de mi tragicómica niña, Carolina, y escucharé sus susurros cada vez más llenos de matices, y me sentiré muy orgullosa de ella y de sus hermanos. Son seres extraordinarios y los adoro. Me pesa no habérselo demostrado más. Estaré a su lado siempre que pueda. Leeré mis propios escritos haciendo balance y, por qué no, escudriñando en la persona que fui, en la que soy, y adivinando la que seré en el más allá, si es que mi alma conserva algo de mi identidad, pues para cumplir el pacto así debe ser... pero ya no sé si me fio. El último día y desconfiando de Dios. No sé si es bueno o malo. Como siempre. Ni ante la muerte puedo cambiar eso de mí. Necesito creer, pero mi fe flaquea. No me quiero despedir, sólo quiero decir Hasta Pronto. Os quiero y os deseo lo mejor.

Y qué importa. La suerte.... está echada.


Pues esta es mi versión para el meme que propone Zeltia, las cinco preguntas sobre mi último día. Y yo no propongo a nadie. El que quiera que se apunte. Libre albedrío.
Como ves, Zeltia, yo también me metí en el papel... ¡Estoy un poco acongojada después de escribirlo! Aissss. Espero que se me quite con un abrazo y un beso de mi reisiño. Sí. Seguro que sí.

jueves, 26 de junio de 2008

Tres videos

Me ha gustado revolver entre mis videos preferidos para escoger 3, que es lo que me pide Prometeo.
Bueno, pues al video.
El primero que os voy a poner es de un anuncio. Sí, un anuncio. Si es que la publicidad es la nueva forma de reinventar el arte, y de hacerlo popular. El arte comunista por así decirlo. Estareis de acuerdo en que hay anuncios que son una verdadera obra de arte. Bueno, este es original y me pareció divertido, además de recordarme la encantadora secuencia de una película cargada de optimismo, de amor, de buenas vibraciones, y sobre todo de la más pura diversión. Todos fuimos niños y nos gustaba jugar en los charcos... Con el amor renacemos y volvemos a la niñez. Nos hacemos cándidos y somos ingenuos y felices.
No sé como me llegó la información, no lo recuerdo, pero al parecer el pobre Gene Kelly tenía cuarenta de fiebre cuando rodó la escena de la peli. Quizá es desinformación, pero no deja de ser una curiosidad que quizá alguno quiera averiguar.
Los publicistas nos han puesto a un Gene convertido en criatura deshumanizada... a juzgar por los nuevos movimientos de baile moderno... jejeje. Esto de revivir a las estrellas desaparecidas no deja de ser un poco grimoso...
Sí, yo también prefiero la versión original, pero esta tiene su punto.
Remix de Singing in the rain.

Y seguimos con agua, que con este calor apetece el refresco. Este es uno de mis videos preferidos. Ya lo había colgado una vez, pero no puedo dejar de escogerlo. Me encanta la imagen del agua adoptando forma humana. El agua es vida. Ya lo decía Bruce Lee.. jajaja. Be water, my friend.
Me recuerda también a una de mis películas favoritas, Abyss. Si la visteis os dareis cuenta de por qué. Estaba estupenda la Mastrantonio, y Ed Harris, claro. Nada que envidiarle a la Sigourney Weaver en Alien. Listas, fuertes y autosuficientes, y encima guapas!.
TLC. Waterfalls.

Y por último el humor bien hecho. Sin más comentarios.
"No le maté, ni le volvería a matar". Instinto Blásico. Cruz y Raya.

Y los nominados, si quieren seguir con esto, son:
Veca
Ana
Druid

miércoles, 28 de mayo de 2008

Meme: Passion Quilt

Bueno, seguro que no sigo todas las instrucciones, pero si se trata de enseñaros alguna foto me presto gustosa a compartir con vosotros algo que realmente me apasiona. Cris me ha citado.
Yo voy a añadir una canción a un par de fotos que me gustan especialmente. Tengo millones de ellas. Alguna ya está publicada. Estais invitados a perderos por el blog para encontrarlas cuando querais. Recomiendo que visiteis a Chousa que también tiene una bonita colección, siempre acompañada de un texto acertado. Tampoco tengo yo muchos enlaces (me falta tiempo para explorar). Los que cita Cris y ella misma son muy recomendables para ver buenas imágenes. Ah!, Prometeo publica también fotos muy muy bonitas (las saca de un foro, según tiene explicado..)En fin, hay mucha gente en esto... sólo hay que perderse un poco para encontrarlos.
Al tema, que me enrollo y no me gusta dar la paliza más de la cuenta:

Título: UN MOMENTO DE PAZ




Título: SECRETOS MORADORES DE LAS ORILLAS DEL RIO MANDEO


La primera no necesita explicación, ya la había publicado con antelación aquí y suele gustar mucho. La segunda es de mis más más preferidas. Remontábamos el río Mandeo (Betanzos), en una barcaza, con el sonido de las gaitas, comida y vino, que no faltase, una fiesta muy popular, "Os Caneiros". Ese día, yo y mi cámara vimos cosas increíbles en los márgenes del río.
Si os gustan mis fotos, seguid por ahí atentos, amenazo con publicar todavía muchas más... jejeje. Pero poco a poco, cada una con su historia.. su particular, que estas cosas empachan. Invitados estais, por supuestísimo.
Gracias.

martes, 11 de diciembre de 2007

SENTIDO DEL RIDÍCULO: "aquella vez que..."

He pensado, ahora que no puedo dormir, y que vengo de leer al paranóico ilusionista y su último post, en inventarme un meme de esos, por diversión. Me lo pasé bien leyéndolo a él, de verdad (espero que no se ofenda...). El asunto consistiría en contar alguna situación vivida, de esas que has pensado lo de ¡¡joer, qué bochorno!!. Animo a todos a que se sumen y nos cuenten aquella vez que...., y que avisen para ir corriendo a leerlos y sentirnos mejor por aquello de la solidaridad. Ya ya: mal de muchos... jeje. ¡¡Narices!!: siempre alivia saberse comprendido.
Ahí va mi pequeña aportación:
El puñetero taper ware:
Reconozco que tengo fijación en comprar de esos packs de envases herméticos, tan útiles para guardar de todo. A veces lo del hermetismo es bastante relativo... En ocasiones no cierran bien, o acaban cediendo, dependiendo de la calidad. Mi pareja siempre me reprende por esta manía de coleccionar estos chismes de plástico. En particular hubo un juego que, a priori, y por el precio, tendrían que cerrar de maravilla. Pero no había huevos: venga dale que dale, que no encaja, que no va... Ya te lo dije (dice él), son una mierda, no valen para nada, ni siquiera cierran bien. Espera que pruebo otra vez: dale, que entra por este lado y con maña, vas girando girando y ya encaja por el otro.. No no, esto no va bien. Yo te lo cierro, pero son una mierda (dice él). Un par de veces los cerramos con muchísima maña y paciencia, pero después acabamos por rendirnos y les dimos otros usos, como tazas de plástico, sin cerrarlas.
Al cabo de un tiempo, mi sobrino vino a pasar unos días con nosotros. Un día llegamos a casa y él no estaba, había salido. Entramos en la cocina y vimos sobre la encimera una nota y uno de esos taper ware tapado a la perfección, con la preciosa tapa azul claro encajada perfectamente en la base.... Ambos nos miramos con cara de idiotas: ¡la tapa encajaba al revés!. Una nota al lado del contenedor diabólico con sal en su interior (para la herida abierta, sin duda..), decía: "se me ha roto el salero, he utilizado este taper que encontré para la sal, llegaré tarde.. bicos".
create avatar

A VECES LOS GUIRIS SON NECESARIOS: una visión fresca no hace daño.